19. yüzyılın sonlarına doğru, terebentin (terebinth) yağının etkisi, 1881 yılında Koch tarafından şarbon basili üzerinde gözlemlenmiş, kısa süre sonra Chamberland (1887) esansiyel yağların antiseptik özelliklerini kanıtlayan araştırmalarını ve ardından 20. yüzyılın başlarında Cavel’in 35 esansiyel yağın kanalizasyon mikrobiyal kültürleri üzerindeki bireysel etkilerini araştırmasını izledi. 1000 ml kültürü etkisiz hale getirmek için gereken en etkili yağın kekik (0,7 ml) olduğu bulundu. Yüksek etkinlik gösteren diğer iki iyi bilinen yağ ise tatlı portakal (1,2 ml) ve nane (2,5 ml) idi (Cavel 1918).
Birkaç yağın antiseptik gücünün fenolden birçok kat daha fazla olduğu kanıtlanmıştır. Bazı uçucu yağların farklı bakterilere karşı da etkili olduğu gösterilmiştir, örneğin antiseptik ve bakterisidal özellikleri ile en iyilerinden biri olan limon, birkaç dakika içinde tifüs basili ve Staphylococcus aureus’u nötralize eder. Tarçın, 300’de 1 oranında seyreltildiğinde tifüs basilini öldürür (Valnet 1980).
Fransız Eczacılık Akademisi üyesi Profesör Griffon, yedi uçucu yağın (tarçın, karanfil, lavanta, nane, çam, biberiye ve kekik) bir karışımını hazırlayarak, aerosol ile püskürtüldüğünde çevredeki hava üzerindeki antiseptik etkilerini incelemiştir; mevcut tüm stafilokoklar ve küfler 30 dakika sonra yok olmuştur (Valnet 1980).
Aromaterapinin bakteriyolojik yaklaşımı, son derece karmaşık ve büyük ilgi çeken bir alandır. Bu yaklaşım, içimizde bir arada yaşayan veya savaş halinde olan farklı kolonilerin ve floranın ekolojik olarak anlaşılmasına ve yönetilmesine yol açmaktadır. Allopatik tıp, antibiyotiklerin yanlış kullanımının sayısız yan etkiye yol açtığını ve bazen kronik felaketle sonuçlanan durumlara (örn. Sistemik kandidiyaz) yol açtığını fark etmeye başlamıştır. (Pénoël 1993). Günümüzde, bitkisel uçucu yağların özellikleri, esansiyel yağların ve bileşenlerinin antibakteriyel ve antifungal özelliklerini değerlendirerek, dünya çapında birçok merkezde araştırılmaktadır.
